Startravelling with TheRitz

Ik volsta met een willekeurige lijst van objecten die ik gezien heb. En waardoorheen ik ze zag. We hadden overigens SQM 20.33 wat een behoorlijke score is zo op 15 minuten van de drukke Randstad, Het Gooi met op de achtergrond de enórme lichtkoepel van Schiphol en natuurlijk Amersfoort.

Om te beginnen was de Melkweg in het zenith en in Oost, Zuid en West richting tot 55 graden goed zichtbaar. Daaronder begon de lichtsoep. Naar het noorden toe heb je dankzij de Flevopolder tot zo’n 35 á 40 graden mooi zicht. In Zwaan kon ik zowaar de donkerder plekken ontwaren. Iets wat ik nog maar een paar keer eerder heb gezien in Nederland.
Als eerste kreeg ik M14 te zien in de 30cm dobson. Deze stond laag aan de horizon in de lichtsoep van Soest & Baarn maar was toch nog mooi op te lossen.
Ook kwam M41 voorbij maar die vond ik weinig imposant.
Zoekend naar het Coathanger Cluster kwam ik M71 weer eens tegen, dat is een twijfelaartje tussen bolhoop en (vrij dichte) open sterrenhoop. Ik moet altijd drie keer kijken of ik nou M71 of M27 te pakken heb. Maar nee, hij zat in Pijl en dan is het toch echt M71. Iets daarboven, in Vosje, zat M27 wel. Ik heb die M27, a.k.a. Dumbell Nebula/Halternevel bekeken door mijn eigen 15cm scope en de 30cm dobson. Wat een wereld van verschil. In mijn kijker zag ik maar net de haltervorm maar in die grote dobson knalde die vorm er gewoon goed vanaf. Met UHC filter ertussen werd het nog beter. Ik heb voor het eerst met een UHC flter in mijn eigen scope gekeken maar ik vind het twijfelachtig of dat nut heeft. Je levert behoorlijk wat licht in en dan houdt het al snel niet meer over.
Tussendoor even langs de Ringnevel, M57, gesurfd maar eigenlijk alleen ter vergelijking hoeveel die goede donkere achtergrond scheelde t.o.v. thuis. Nou. Veel! Maar ik vind de Ringnevel maar een klein dingetje. Leuk om even te zien maar meer ook niet. Sorry Ringnevel!
In mijn kijker M52 opgezocht. Ook een leuk cluster boven Cassiopeia. Deze was als stipje zichtbaar met het blote oog. Even de groene laserpointer erop en tjakka, in beeld!
Vlak bij M52 vond ik een wiggelroede-vormig clustertje. In mijn telescoop viel het behoorlijk op maar in Stellarium zie ik het niet terug als gecatalogiseerd object dus het zal niet veel voorstellen.
Daarna M31, de Andromeda Nevel wat eigenlijk geen nevel is maar een stelsel. Die was natuurlijk gewoon goed zichtbaar in beide telescopen maar met de grote dobson zag je de stofband die vlak onder de kern doorloopt een stuk beter dan in mijn kijker. Overigens was M31 ook met het blote oog zichtbaar, en uiteraard ook leuk met de verrekijker.
Vlak daarbij zit M33 dus die ook gezocht. Voor het eerst vond ik die daadwerkelijk in mijn 15cm newton maar zeer vaag. Ook in de 30cm dobson was deze vaag dus overigens. Heeft gewoon weinig oppervlakte helderheid.
Dubbel Cluster bekeken, NGC884 is daar een van de twee clusters. Met het blote oog goed zichtbaar! Door mijn kijker imposant, door de grote dobson nog veel beter opgelost.
In de dobson naar M103 gekeken, een open sterrenhoop in Cassiopeia. Leuk om te zien maar open sterrenhopen zijn niet mijn ding. Dus gauw verder.
Ik wist van het Astroforum.nl Veluweweekend dat links van het Double Cluster een asterisme met de naam Kemble’s Cascade (wikipedia) zat. Deze streng sterren eindigt vervolgens in NGC 1502, een klein clustertje. De cascade heb ik gezocht en dit keer vond ik ‘m in 5 minuten met de telescoop. Het Veluweweekend hadden we daar nog dik een half uur voor nodig! Vervolgens gekeken met verrekijker en daar zag je ‘m ook mee! Ik weet ‘m nu goed te vinden voor volgende keer.
Gezocht in de dobson naar de Cocoon Nebula (IC5146) maar we zagen niets. Daarna de Noord-Amerika Nevel. Ook niets maar deze heeft dan ook een erg lage oppervlakte magnitude. Met OIII filter zagen we iets donkers maar… of het ‘m was. Geen idee. We hebben die waarneming maar als mislukt beschouwd.
Afsluitend naar Albireo gekeken in widefield. Erg mooi, zo mooi blauw en geel dat dubbelsterretje! En het Coathanger Cluster gezien in de verrekijker. We hebben nadat alles opgeruimd is eigenlijk alles even snel met de verrekijker bekeken: M31, M13, M52, Double Cluster, Kemble’s Cascade, Coathanger, M39… opvallend goed te zien! Soms is simpel doen ook leuk.

Noemswaardig was verder Jupiter met een stapel maantjes waarvan 2 elkaar aan het inhalen waren. Altijd goed voor een Oeh! en Ah! en mijn 3mm Long Perng “planetary eyepiece” kwam me goed van pas. Op de maan en planeten geeft die een hele aardige vergroting en het trekt de maximum vergroting uit mijn 15cm F5 kijkertje.
Oh, en ik zag in de 3 uur dat ik waarnam al gauw 5 (of waren het er zelfs  6?) meteorieten waarvan er twee erg mooi waren. Eentje kwam recht uit het zenith naar beneden zetten.

Al met al dus een bak objecten gezien en wat aan mijn Messier lijst toegevoegd. Leuk visueel bezig geweest dus en daarbij kwam de altijd controversiële groene laserpointer goed van pas. Ik kon er goed mee aanwijzen waar iets zichtbaar was waardoor je ook met z’n tweeën naar hetzelfde kon kijken.

Voor de volgende waarneemsessie ga ik me toch eens verdiepen in wat nieuwe objecten. Ik heb al heel wat Messiers gezien en wil me wat meer gaan richten op fuzzies, vaag zichtbare stelseltjes. Daarvoor moet ik geheid afreizen naar donkerder oorden maar dat moet dan maar. Op naar de volgende donkere nacht, alhoewel… avond! Want het wordt al lekker vroeg donker weer.

Na een klein jaar trouwe dienst gaan mijn Celestron C6-N op de Skywatcher EQ5 met Synta volgmotor van de hand. Ervoor in de plaats is er een Meade LXD75 montering met goto, verlichte poolzoeker etc. met daarop een Meade 6″ newton telescope voorzien van 2″ oculairhouder (ik had 1.25″). Een aardige upgrade dus!

Meade LXD75 montering

Deze montering maakt het me mogelijk makkelijker objecten te vinden en unguided schijnbaar ook langer te kunnen volgen. De oude setup kon -met erg goede opstelling & polar alignment- tot maximaal 30 seconden aan. Deze zou in theorie tot tegen de 2 tot 3 minuten aan moeten kunnen. Guided komt 15 tot 30 minuten in beeld. Dat geeft me dus een bak nieuwe mogelijkheden!

Alles zit nu op de powertank, inclusief een 8cm koeler die ik had liggen. Dat zou de spiegel sneller op temperatuur moeten brengen.

Zonder hoor je er niet bij, plus dat de oculairen naar de knoppen gaan zo los in een doos. Dus gisteren maar eens een mooi koffertje gemaakt. Koffer had ik al, maar ziekig thuis als ik was maar even wat geplukt aan het plukschuim. Met dit als aardig resultaat.

Een nieuwe M31. Weer wat hard bewerkt, ik heb het nog niet goed te pakken hoe het post-processen in Gimp werkt. Maar, toch een aardig resultaat.

M31 op 3 september

Dit is een stack van 37 frames en 15 darkframes gemaakt met de C6-N, EQ5, unguided en standaard Canon 350D.

Gisterennacht de Cocoon Nebula gezocht. Wat een b$tch om te zoeken zeg! Uiteindelijk maar op de gok geschoten op basis van wat sterren. Zat ik verdorie bijna goed alleen had ik even een verkeerde oriëntatie gedaan waardoor de nevel in de donkere randen van het beeldveld terecht kwam. Ik heb ‘m maar gecropped, de widefield shot bevat veel sterren maar nee… deze gaat over.

Cocoon Nebula, eerste poging

Even pauze hoor. Tussen de testplannen door (werk) ter ontspanning heerlijk zitten hacken in The Gimp op een op 19 juli geschoten shot van M51. Een tijdje terug heb ik er al wat bewerkingen van geplaatst. Nu als laatste keer met deze images een edit gemaakt met nieuw verworven kennis. Voor de lol volgt nu eerst de stack, zoals deze eruit ziet zonder ook maar íets te doen behalve het stacken van de individuele plaatjes. Dat leverde voor deze M51 het volgende op op basis van plm. 15 frames van elk 20 seconden op ISO1600:

Stack van M51, onbewerkt

Ik capture, stack & doe wat eerste nabewerkingen in Nebulosity twee. In dit geval was dat ‘Adjust background color (offset)’,  een Sharpen Image – Tighten star edges actie, een GREYcstoration actie om ruis te verwijderen en als laatste heb ik een DDP bewerking gedaan. Dit leverde het volgende op, met al veel meer zichtbaar!

M51, na bewerkingen in Nebulosity 2

Je ziet meteen het grootste probleem in de foto: vignetting. Ik heb daar met bijna alle foto’s last van door een -ik vermoed- combinatie van relatief kleine oculairopening tov de positie van de CMOS in de Canon 350D en lage belichtingstijden waardoor Nebulosity veel moet ‘truuken’ om details zichtbaar te krijgen. Maar, niet getreurd, in The Gimp kun je dit mooi wegkrijgen met iets wat een artificial flat frame heet. Dat, samen met nog wat bewerkingen op met name contrast, levels & curves geeft dit resultaat. En daar laat ik het bij, meer zit er voor mij niet meer in.

M51, na bewerking in The Gimp

 Op naar de volgende astrofoto sessie!