En daar ging ik weer met mijn webcammetje de kou in. En met als resultaat een bescheiden succesje én een dikke misser: van de 10 filmpjes zijn er wéér 9 corrupt. De eerste is gelukkig in orde en dat leverde deze ruwe stack op. Hij kan nog wat beter na bewerking in The Gimp maar dat komt nog.
Je kijkt naar krater Eratosthenes, een vrij diepe krater van -naar schatting- 3.2 miljard jaar oud. De zwarte schaduwrand is de terminator. Ik vind de scheidslijn tussen dag en nacht op de maan altijd leuk. En doorgaans kun je leuker kijken naar een gedeeltelijk verlichte maan dan een volle bak.
De vergroting was hier effectief toch gauw 250x en dat is wel ruim voor mijn telescoop. Maar het is ‘doable’.
Maan, gestacked in Registax uit zo'n 1200 frames
De rest is dus mislukt en daar zaten denk ik goede captures in van nog meer maan en ook Jupiter. Wat er nou mis gaat is me nog een raadsel, ik vermoed iets met een setting. Dat wordt dus weer een avondje pielen binnenkort. Er zijn ergere dingen.
De seeing was echt dramatisch. Eigenlijk de slechtste die ik ooit meemaakte tijdens waarnemen of capturen. Ik heb het filmpje op Youtube gezet en dan zie je meteen wat ‘seeing’ eigenlijk is.
De transparantie was matig tot zelfs vrij slecht. Al met al geen goede avond, dus beter dat het capturen vandaag mis ging dan op een hele goeie avond #positivo
Van de Geminiden heb ik niets meegekregen. Vanochtend heb ik er 4 gezien, redelijke. En eergisterenavond een stuk of 6 waaronder 2 felle (magnitude -2/-3 schat ik zo in). Dat waren wel leuke. Voor de rest vond ik het niet zo’n interessante storm maar dat zijn de meeste niet als je in een stad zit met die lichtvervuiling waarin het gros van de zwakkere ‘vallende sterren’ verdwijnt.
Dat was een kort uurtje. De kijker was lekker afgekoeld, daar lag het niet aan. Waar het wel aan lag was de seeing en enorm veel strooilicht weer. Om met het positieve te beginnen: Mars heb ik voor het eerst met detail gezien. Ik kon naast de grote pool ook wat donkere gedeeltes ontdekken en die kwamen overeen met wat ik op dat tijdstip in Stellarium te zien krijg. Dus dat was leuk. En, ander goed nieuws, de TS HR Planetary oculair is gemaakt na aanwijzingen van Teleskop Express.
Daarna M44 want die kon ik even mooi meepakken. Orionnevel weer gedaan maar die begint wat afgezaagd te worden (no offense to you, Mr. Orion). Wel weer gemerkt dat perifeer kijken veel meer detail geeft met die nevel.Daarna M81 & M82 weer geprobeerd te vinden maar ik zag wat sterretjes en verder … grijze soep. Echt slecht zicht, ik had wel kunnen zoeken maar dat zou weinig zin hebben gehad want een zwak object als een stelsel zie je dan niet afsteken tegen de normaliter donkere achtergrond.
Op naar Saturnus. Oh dear, dat was erg. Het leek wel een fee met de ringen die gewoonweg stonden te ‘fladderen’ door de trillende atmosfeer. Waardeloos en gauw gestopt om de herinnering aan de vorige keer levend te houden.
Dus om 22:45 heb ik de stekker er maar weer uitgetrokken. Te koud in verhouding tot slecht zicht en morgen vroeg eruit = lekker binnen spacen op de bank met laptop & docu over Hubble.
Zelf zien we niks maar gelukkig is er dan Youtube. Via astroforum.nl werd ik getipt voor dit filmpje. Echt ongelofelijk in wat een kleine drol van een achterhoek van het ons bekende heelal wij ons bevinden. En of er nou een eind aan zit, of niet. Of dat er meerdere universums zijn… deze ene die we kennen is al niet te bevatten.
In september 2009 heeft een 24×7 filmende sterrenwacht camera in Ontario, Canada deze héle gave beelden van een meteoriet gemaakt. Het betreft een aardig formaat (autobus) meteoor welke met een snelheid van tegen de 76.000 km per uur tegen de atmosfeer aan kwam, meteen opbrand (gelukkig!) en uitdoofd.
Bekijk de beelden. Je ziet eerst niets, dan een lichte gloed. Dat is het moment dat deze meteoriet de atmosfeer van de aarde raakt. Nog geen twee seconden later is hij opgebrand. In die twee seconden legt de meteoriet zo’n 42km af. Lang leve de atmosfeer!
